Beweegblog

Stel: je bent boekhouder in een groot bedrijf. Heel de dag lees je vooral getalletjes af van je computerscherm. Zittend op je stoel. Arme rug. Arme conditie.

MAAR…

Gelukkig ben je zo slim geweest je werkgever een goede ergonomische stoel te vragen. En staat je scherm op ooghoogte. Bovendien heb je de printer een eindje verderop gezet. Dat verplicht je telkens recht te staan. Hetzelfde voor je kast met facturen.
Trouwens, heel regelmatig sta je recht en loop je even rond. Even de benen strekken, je hoofd ronddraaien en je vingers stretchen. In plaats van de zoveelste e-mail naar een collega een verdieping hoger, stap je er even naar toe.
Bovendien fiets je ’s morgens naar het werk (die fietsvergoeding is ook leuk meegenomen). En als je dan toch een keer met de auto komt, zet je hem op een parking verderop. Geen parkeermeter, altijd plaats en een mooie wandeling.

Maar het strafste moet nog komen.

Je bureau bevindt zich op de vierde verdieping. Vier keer per dag neem je de trap naar boven. Eén trede is 18 cm, één verdieping heeft 20 trappen. Dat is dus 5760 cm per dag. Maal 20 dagen is 115.200 cm per maand. Even snel rekenen leert dat je op die manier zo’n drie keer per jaar de Mont Blanc beklimt…  
Niet slecht voor een boekhouder hé!

Meer beweegtips?

Sinds de Beweegmobiel Vlaanderen rondtoert, hebben we al een aantal bekende mensen op bezoek gehad. Om te beginnen was er natuurlijk Tania Dexters, die met de nodige flair het eerste jaar de Beweegmobiel gepromoot heeft. Tijdens de fietstest live hijgend op Studio Brussel, it was all part of her job. Triatleet Luc Van Lierde is peter van het project. Getest hebben we onze Ironman echter nooit. De Beweegmobiel is er voor stervelingen en gewone sportievelingen, niet voor topsporters. 

Vervolgens kregen we tijdens onze tournee regelmatig een lokale politicus over de vloer. Ook gouverneurs of schepenen beseffen dat ze best het goede voorbeeld geven. Gouverneur De Witte van de Provincie Vlaams-Brabant bijvoorbeeld bewees over een uitstekende conditie te beschikken. “Niet echt een verrassing”, was zijn commentaar. ” Mijn job mag dan al druk zijn, ik maak geregeld tijd om te zwemmen of naar het werk te fietsen. Regelmatig een beetje sporten is beter dan één keer per week alles geven.” Dat was de wijze raad die hij de journalisten meegaf.

Vorige maand was het de beurt aan Olympisch judokampioen Robert Van de Walle en Steve Stevaert om op één van onze fietsen te kruipen. Voor de foto, niet voor een volledige test, want daar was geen tijd voor. Het gebeurde tijdens de voorstelling van een project binnen het bedrijf Carglass, waar werknemers zich konden testen. “Elk jaar vraagt Humo naar mijn goede voornemens”, speechte Stevaert. “Elk jaar zet ik meer bewegen in mijn lijstje, maar komt er weinig van in huis. Het sterke aan dit Carglassproject is het groepsgebeuren. Als ik volgend jaar niet slaag in mijn voornemen, kom ik solliciteren bij Carglass…

Een vriendin van mij loopt al jaren. Zelfs de twintig van Brussel staat op haar palmares. Met T-shirt en loopschoenen, zo ken ik haar. Het was dan ook even schrikken toen ik haar vorige zomer tegenkwam. Helm, koersbril (met spiegelende glazen!), koerstruitje, koersbroek en koersschoenen. Splinternieuwe koersfiets in de hand. Klaar voor een ritje van 60 km langs de Schelde.
Het was toch even wennen. Voor mij was wielrennen een 100% mannenwereld. Geef toe, heb jij koersende vrouwen in je vriendenkring? Zond de VRT ooit een vrouwenwedstrijd uit?
Sinds deze zomer is dat beeld dus bijgesteld. Want het bleef niet bij die ene vriendin. Er was een heuse Start to Bike-campagne. Women only, welteverstaan. Inclusief tien-weken-trainingsschema’s en een slotmoment, de Lotto Ladies Bike. In het gezelschap van enkele bekende mediamadammen fietsten 550 enthousiaste deelneemsters over de streep. Dat smaakt ongetwijfeld naar meer.
En waarom niet? Fietsen is een prachtige sport, ideaal om conditie op te bouwen. Steeds meer vrouwen lopen mee in massajoggings. Het wordt tijd dat de recreatieve versie van de Ronde van Vlaanderen ook emancipeert. 
Mijn vriendin heb ik toch even gepolst naar de kostprijs van al dat materiaal. Die loopschoenen waren toch een stuk goedkoper…

Straks is het weer lente en gaat het weer beginnen. Elke zichzelf respecterende krant, tijdschrift of televisiezender zal één van zijn journalisten op het sportieve pad sturen. Bij voorkeur de minst sportieve van de redactie. Maandenlang kunnen wij, lezers en kijkers, hun trainingsarbeid op de voet volgen. Zweetdruppel per zweetdruppel, pijnscheut per pijnscheut. Met de krop in de keel kijken we toe hoe ze naar de eindstreep van hun marathon strompelen of huilend als een kind de Mont Ventoux bovenkomen…
Onlangs kreeg ik de vraag of dit soort reportages wel verantwoord is?  Ik twijfel. Natuurlijk bewijzen dit soort verhalen dat onsportieve mensen veel meer kunnen dan ze denken en dat het nooit te laat is om te starten. De journalisten getuigen uitgebreid over hoe gezonder ze zich wel voelen. Iedereen ziet hoeveel kilo’s ze kwijt zijn. Geef toe, betere argumenten om mensen te motiveren zijn er niet. 
Maar het probleem met media is dat ze geen geduld hebben. De investeringen moeten lonen en de dagelijkse kolommen moeten gevuld worden. Elke goede trainer weet dat een veertiger met een buikje voor een marathon minstens twee in plaats van één jaar voorbereiding nodig heeft. Dat een te snelle opbouw leidt tot overbelasting en blessures en dat je dan beter je doel uitstelt. Of je doel verlegt naar een andere, minder belastende sport. Maar voor de camera’s ligt dat natuurlijk moeilijker.
Nochtans is dat onze raad. Zweetdruppels horen er bij. Een enkele pijnscheut tot daar aan toe. Maar als slechts twee van de zes deelnemers van je programma pijnvrij lopen, zoals bij het Canvasprogramma Marathon, dan haken wij af. Sporten moet voor de rest van je leven zijn.